სულ ბრძოლა, ბრძოლა, გამუდმებით უცხო ჭიდილი,
შინ ხარ თუ გარეთ მოდუნების არ გაქვს უფლება.
ან, უნდა თქვა!.. და აღიმართოს ათასი ძალა,
ან, ჩუმი სვლებით იმოქმედო, ისე - უთქმელად.
რამეს აკეთებ, პასუხს გთხოვენ - "რას", "რატომ", "როგორ",
ყოველ ნაბიჯზე ეკლებივით გებლანდებიან.
ასჯერ გაზომავ, ერთხელ გასჭრი?! - ამას ვინ გაცლის,
"სულსწრაფობა" და "მომსწრეობა" იქცა გენიად.
დრო უდროობას ჩივის ისევ, არ სჩანს საშველი
ყველა თავისკენ ქაჩავს ვიწრო საბნის კიდეებს,
ყველას სურზს "ზენიტს" მიაღწიოს , მაგრამ არავინ
არ ეძიება ცად აღმავალ ვიწრო კიბეებს.
ყველას ნახტომით უნდა მისვლა დათქმულ მიზნისკენ,
ზოგი ერთმანეთს აბიჯებს და უმიზნოდ ხტება,
და ავიწყდებათ "უსაძირკვლოს" ნიავიც მოსწყვეტს,
ის, რაც ადვილად მიიღწევა ადრევე ქრება.
სულ ბრძოლა, ბრძოლა,გამუდმებით უხმო ჭიდილი,
ნიღაბ აკრულებს ჰკითხო ვინ ხარ? - არ გაქვს უფლება.
გადაიღალა სული ბრძოლით, დავით, დარაბით...
სად ჰპოვოს სრული სიმშვიდე და თავისუფლება.
ძნელია, ერში იცხოვრო და ჰგავდე მონაზონს,
არადა იცი ყველაფერი წარმავალია.
|
