ლოცვით გავიკვლევ უშენობიტ ნაჩვევ ბილიკებს,
და მოვეფერები ვანუგეშებ მტირალ ტირიფებს,
როგორ განვიცდი შენ რომ უკვე სხვაზე იფიქრე,
მაგრამ არ ვფიქრობ რომ ჩემსავით სხვა ვერ მიგიღებს
მომენატრები და უშენოდ მე ბევრს ვიტირებ

მერე კი ლოცვით მოვიოხებ ამ დიდ ტკივილებს,
გახსოვს შენ მკითხე რა ატირებსო ნეტავ ტირიფებს?
მე რასაც მივხვდი ნუტუ მართლა შენც ის იფიქრე?
მართლა მიდიხარ? ძალიან გთხოვ გადაიფიქრე
ხომ კარგად იცი რომ ვერასდროს ვერ დაგივიწყებ???

სტიროდნენ ერთად ჭიანურები
და სალამური ტკბილი ხმიანი;
სულს შეცდომისთვის ნუ ემდურები,
თუ გრძნობა იპყრობს მას ვნებიანი.

ვნახე ტოლები ცეკვით მთვრალები
უვლიდნენ წრესა ლამაზის რხევით;
_ ‘შენ მართლა გიყვარს ჩემი თვალები?”
_ “მე შენ მიყვარხარ”. _ “ ო! სთქვი გარკვევით!”

ბაგენი ლალის, მღერდნენ სიმთვრალეს,
პასუხი ალის ისმოდა ნელი.
“ჩვენ დავიღალეთ”, _ “ჩვენ დიდხანს გელით”
“შენ სედან მოხვალ?” _ “შორეულ ველით”
“ო! მსურხარ ძლიერ! მსურს კოცნა მწველი!”

და იყო კოცნა! თავს ივიწყებდნენ,
როგორც ფოთოლნი მთვარის დროს ქარში.
ხმები, ვით გველნი, ხვევნას იწყებდნენ..
მე ვგრძნობ შვენებას.. ვცხოვრობ სიზმარში.

შენ ჩემი არ ხარ და არც იქნები
რადგან შენ არ გაქვს ჩემზე ფიქრები
დრო გავა მეტყვი”იზრუნე თავზე,
მე სულ სხვა მიყვარს და ვფიქრობ მასზე.”

ეს არ იქნება ჩემთვის ახალი
ვიცი ოდესმე ამას გავიგებ
თითქოს მკარნახობს ღმერთი მაღალი
რომ ჩემს სიყვარულს ფეხ ქვეშ გაიგებ,

ერთ დღეს მოგართმევს ვინმე ბუკეტებს
მოგეწონება თვალები მისი
შენ დაინახავ მასში უკეთესს
ვიცი რომ არ ვარ მე შენი ღირსი,

წლები გავა და გული დაგწყდება
ჩემი სიტყვები შენ წინ დაგხვდება
მიხვდები მაშინ თუ ვინ გყოლია
რომ ჩემ სიყვარულს ძალა ჰქონია,

მე ეს არმინდა ოდესმე მოხდეს
რომ ჩემს დიდ გრძნობებს ცუდი რამ მოჰყვეს
არ მინდა შენში ის დავინახო
ვისაც არ ველი ის ავისახო

რა ვქნა რომ ბედმა ასე დამცინა
რომ სიყვარულში ასე გამწირა
არ დამანახა მასში სინათლე
თუ ერთხელ მაინც არ გამიმართლ

აღარ გიყვარვარ რა შემიძულე?
რატო მითხარი რად მომიძულე!?
თვალს ცრემლი მითხარ რად აიძულე?
მითხარ ეს გული რად მოიძულე!?
მითხარი მიდი მითხარი რომ შენ
აღარ გიყვარვარ, გძულვარ ვერ მიტან,
მითხარი, მიდი, მითხარი, რომ შენ,
შენ ჩემთან ყოფნას ვეღარ აიტან.
გახსოვს წარსული ხვევნა და სითბო?
უშენოდ გული როგორ გავითბო?
აჰა ეს გული სხეულმა გითმო
წადი ვაიღე გულმაც გადითმო.
წადი და უკან არ მოიხედო,
წადი და გთხივ რომ თან მიმიხედო,
გულს ატირებულს ცრემლად დანამულს,
გულს ატირებულს დარდად დაკაზმულს.
ეჰ მახსენდება ტკბილი ფერები,
ვკვდები რომ ეხლა ვერ გეფერები,
დრო მოვა, შენ სხვას მოეფერები
მე რომ მოვკვდები, მომეფერები?
გახსოვს რაც ჩვენში ლეყსად დაიწყო?
ის ლექსად უნდა მორჩეს დამთავრდეს!
ეს სიყვარული ცრემლიდ დაიწყო
და ჩემს საფლავზე ცრემლით დამთავრდეს

დღეს გარეთ თოვლია,ჩემთან კი მარტოობა
გადაპენტილი მიყურებს ქუჩა
თეთრი ფანტელი ეშვება ციდან
ცის კიდეს ბოლო აღარსად უჩანს.....

მივყვები თოვლით დაფარულ ბილიკს
ნაფეხური კი ემჩნევა ორი
ნაკვალევია ეს სიმარტოვის
მალე ამასაც დაფარავს თოვლი.....

დაფარავს ისე როგორც დაფარა
წლების წინ ჩვენი ნაფეხურები
მე დღეს პირველ თოვლს სულ მარტო ვხვდები
და ამით ჩემს ბედს არ ვემდურები.....

მოვარდა ქარი
და
ღრუბლები ცას მიუსია...
უფერულია რეალობა...
ვარ ილუზია...
ისევ გათენდა...
გაფერმკრთალდნენ მკვეთრი განცდები...
სხვა ფერადდება მზის სხივებით...
მე კი...
ვბაცდები...
სისულელეა ეს ამდენი დავიდარაბა,
ეს უაზრო
და უფერული ქვეყნის ყაყანი...
გინდა პილატე დაიძახონ...
გინდა ბარაბა...
ვყვირი იესოს
და
გატარებ ხელში აყვანილს.
ხედავ? ვენები გადავიჭერი.
მოდი და სხეულში შემიძვერი..
ისევ ვიხრჩობი...
ამაოა ყველა მცდელობა...
დგას ოთახებში უშენობის უჰაერობა...

მზე გამოვიდა და ცას უკვე ფერი ეცვლება
ჩუმად აპარებს ღრუბლებიდან მზე თავის სხივებს
მე მოვალ შენთან მაგრამ ჩემთვის აღარ გეცლება
და მარტოობის მწარე ტანჯვა მე ამატირებს....

უკვე დაგკარგე,აღარც ჩემად აღარ გიგულებ
ჩემს მწარე ფიქრებს მარტოობა ეალერსება
აღარც უზომო სიყვარული გამადიდგულებს
და აღარც შენი თბილი მზერა არ მეღირსება...

მე ის დავკარგე რასაც ჩემად ვთვლიდი ყოველთვის
რასაც ხელს ვკრავდი ვერთობოდი უზომო გრძნობით
მე ის დავკარგე ვინც ”სიცოცხლედ” უკვე აღარ მთვლის
და იმ სიყვარულს ემუქრება ახლა მოსპობით!

ბედნიერებას ვკარი ხელი სხვა არაფერი....
ჩემივე თავთან მევე ვრჩები გასამტყუნარი
მე სიყვარული არ შემეძლო ალბათ სხვაფერი
აღარ შემწევდა სიყვარულის მე სხვა უნარი.

დღეს საბოლოოდ დამიქნიე ხელი მშვიდობის
შემომანათე ეგ თვალები თუმც ისევ თბილი
მე დავიჯერე სიყვარულის მარადისობის
და სწორედ ახლა მაგ დაკარგულ გრძნობაზე ვტირი....

ეგ არაფერი,ეს ცხოვრებაც გაივლის ალბათ
წლები გადაშლის სიყვარულის ფაქიზ ნაკვალევ ... კითხვის გაგრძელება »

გარეთ წვიმს,წვიმა ეფერება ფოთლებს ნამიანს
ზეციდან დაბლა ერეკება წვეთთა არმიას
წვიმის წვეთივით ეს ცხოვრება ერთი წამია
გარეთ წვიმს,წვიმის ციდა წვეთებს დარდი არ მიაქვთ...

წვიმის წვეთები გუბეეში ხაზავენ რკალებს
მე ველი მაგრამ არვინ აღებს ოთახის კარებს
წვეთების წკაპუნს მოვუსმენ და დავხუჭავ თვალებს
წვიმასთან ერთად გავათენებ უძილო ღამეს...

ქაღალდის გემი დიდ გუბეში ამაყად ცურავს
...მიწას კი თავზე შავი მანდილი ხურავს
მეკი ფანჯრიდან თვალს ვადევნებ ღამის ამ სურათს
სიამოვნებით gავიდოდი წვიმაში სულაც

სიამოვნებით გავყვებოდი ღამის სველ ქუჩებს
სიამოვნებით შევუშვერდი ცივ წვიმას ტუჩებს
ღამეს ხომ წვიმა მარტოობის სეგრძნებას უვსებს
და ჩემს ტკივილსაც მხოლოდ წვიმა თუ გააყუჩებს....

თუ კი ოდესმე მოგენატრები,
და თუ ოდესმე თავს მარტოდ იგრძნობ,
მე მოვალ შენთან ჩქარი ნაბიჯით,
გრძნობით ავსებულ სითბოს გაგიყოფ,

ცხელ ცრემლებს მოგწმენდ ლურჯი თვალიდან,
პატარა ხელებს ნაზად გაგითბობ,
შუბლზე გაკოცებ როგორც პატარას,
ჩაგეხუტები და გულს გაგილღობ..

არ გიყვარვარო! – ვეღარ მეტყვი ცილისწამებით,
თავადაც ხედავ, საკუთარ თავს მტრად რომ ვექეცი,
რომ შენზე ფიქრში თენებით და შემოღამებით
ჩემსავე სხეულს სუნთქვასავით გამოვექეცი.
ვერ მეტყვი, რომ შენს მოძულესთან დავალ მოყვრებით,
რომ შენს მოშურნეს თვალთმაქცური ჟინით ვხლებივარ,
რომ მორჩილების კვნესითა და ამოოხრებით
შენს სისასტიკეს ერთხელ მაინც შევბრძოლებივარ.
ვერ მეტყვი – თითქოს საკუთარ თავს ვუმზერ პატივით,
რომ შენს სამსახურს არ მივიჩნევ მე ჩემს ღირსებად,
რომ შენი მზერა არ მიზიდავს ანდამატივით
და სიყვარული გადამექცა გასაძლისებად.
მაგრამ შენ გიყვარს ის, ვინც ცხადად ხედავს შენს ცოდვებს,
მე კი სიბრმავე ბედისწერის სასჯელად მომდევს.

განვედ სატანავ! რადგანაც კეთილს აეკიდა შენი ზმანება,
შორით მოხიბლულს სინატიფე მე მეზმანება.
დაე, დამდაგოს მწუხარების ცივმა ცრემლებმა
და მომაქციონ მარწუხებში შენმა ხელებმა!

მე ვეღარაფერს ვერ მოგიძღვნი ჩემი გულიდან,
რადგან ეს სიტყვაც დავისესხე გაზაფხულიდან,
როგორც საუნჯე გაძარცვული დავრჩი სავანე
და ...მიწის შუაგულში მარტო ვდგავარ მე.

როცა იცვლება ბუნებრივი პალიტრა ფერთა,
მაშინ ინთება კაეშანი გარდასულ დღეთა,
სული მძვინვარე სისპეტაკეს შენს გვერდით კარგავს,
მე შენი სახით დამონებულს არარა მჩაგრავს.

როგორც საუნჯე გაძარცვული დავრჩი სავანე
და ...მიწის შუაგულში აღარ ვდგავარ მე.

არ გამიმართლა ცხოვრებაში, გავჩნდი და ვკვდები.
ხან ფრთები მადგას ანგელოზის, ხან კიდევ რქები,
ყურს აღარ ვუგდებ რას ამბობენ ამაზე სხვები,
მე ხომ ისედაც სულ ყველაფერს ნელ-ნელა ვხვდები.

მიექანება ცხოვრება ჩემი სიზმრისკენ თითქოს
და ეს სიზმარივიცი, სულაც არ არის კარგი,
ცუდი ძაფებით შევიკერე სულის სამოსი,
ხასიათისაც ალბათ ცუდი ავიღე თარგი.

დანაცრებულა გულში ცეცხლი მომდევნო წამის,
გარეთ კი ჩუმად სილამაზე, ყვავილი ყვავის,
ბევრჯერ ვეცადე აღმედგინა ჩემს სულში ბზარი
როცა მესმოდა როგორ რეკდა ტაძარში ზარი.

უგნურებაა იმისი თქმა რასაც განვიცდი,
მაგრამ ვერ ვუძლებ მე და გტოვებთ, ვტოვებ ცხოვრებას.
ადამიანი მაშინ კვდება, როცა ატყუებს
თან სხვას კი არა, თვით საკუთარ გულს და გონებას.

ს იმ ადამიანს გაუმარჯოს<
ვისი ცხოვრების გზა შვეულია<
ვისაც არასოდეს გაუმართლა
მაინც სიხარული შეუძლია .
ვისაც იმედები პურად ჰყოფნის
ვინც ამ ქვეყანაზე ეულია
ვისაც სიყვარულით უარყოფილს
სხვისი სიყვარული შეუძლია
ეს იმ ადამიანს გაუმარჯოს
ვისა ცხოვრების გზაც მწუხარეა
ვისაც არასოდეს ეღიმება
სხვისი ღიმილი კი უხარია
ვისაც შეუძლია ატირება
მზით და სიკეთით მდიდარია
დიდი შეცდომების პატიება
ვისაც ერთსულოვნად შეუძლია .