ო, აფხაზეთო ქართველთა გულო, ქართველთა ელდავ,
შენთვის დაღუპულ შვილებზე, ტირის მრავალი დედა,
დავბრუნდებით კი? მზიან მიწაზე კითხვა მაქვს, ნეტავ,
და სამყაროში შენი სახელით საქვეყნოდ ელავ.

შენ არ დაცხრები, შენ არ მოკვდები, ჩვენ გეუბნებით ერთად,
ჩვენ უზრუნელი, მომავლის ბედზე ფიქრებსაც ვბედავთ,
ღვთისმშობლის წილხვედრ ქვეყანას შემოხვეოდა სევდა,
ჩვენ დავბრუნდებით აფხაზეთში ჩვენ დავბრუნდებით ერთად.

მეფეებისთვის, და ქართველთათვის აღარ ჩავაგოთ ხმალი,
შენს დასახსნელად სოხუმო მოვემართებით ყრმანი,
დავითის მოდგმას ვაგძელებთ, ჩვენ გადმოვლახეთ ზღვანი,
მოდის ახალი თაობა, ელავს ახალი ალი.

მეგონა, ჩემზე ფიქრობდი, მე ხომ ამ ფიქრით ვცდებოდი,
მეგონა, ჩემთვის სუნთქავდი, მე ხომ ამ სუნთქვით ვცხოვრობდი,
მეგონა, შენი თვალები ჩემს სიყვარულს მალავდნენ,
მეგონა, ჩვენი გულები თითქოსდა ერთად სუნთქავდნენ,
მეგონა, ჩვენი ოცნება ფრთებს შეისხამდა, იფრენდა,
მეგონა, შენ მე გიყვარდი, მაგრამ მე მხოლოდ მეგონა...

ყოველ საღამოს, როცა მზე ჩადის
და თეთრი ზეცა ნელა ბინდდება
მე შენზე ფიქრი ისევ მეძახის,
მე შენთან ყოფნა ძლიერ მინდება.

შენი თვალების ნაცნობი ფერი
მაკლია მაშინ და მენატრება,
როცა მილეულ მზის შუქს შევცქერი
არ ვიცი, ასე რად მემართება.

მე ვერ ვგრძნობ შენი სხეულის სითბოს,
შენი ტუჩების მე მკლავს წყურვილი
და არ არსებობს ამქვეყნად თითქოს
სხვა ნატვრა, ანდა სულ სხვა სურვილი.

მხოლოდ მართობენ შენზე ფიქრები...
უშენოდ ყოფნას ძლიერ განვიცდი,
და მაინც თუკი ჩემი იქნები
თუნდაც მილიონ წელწადს დაგიცდი.

მე მახალისებს შენი დანახვა, -
შენ იასამნის აგდის სურნელი,
მაშინაც, როცა ჩემთან არა ხარ,
ხარ სანატრელი და სასურველი.

ყოველ საღამოს, როცა მზე ჩადის
და თეთრი ზეცა ნელა ბინდდება
მე შენზე ფიქრი ისევ მეძახის,
მე შენთან ყოფნა ძლიერ მინდება...

ჯერ არასდროს არ შობილა მთვარე ასე წყნარი!
მდუმარებით შემოსილი შეღამების ქმნარი
ქროლვით იწვევს ცისფერ ლანდებს და ხეებში აქსოვს...
ასე ჩუმი, ასე ნაზი ჯერ ცა მე არ მახსოვს!
მთვარე თითქოს ზამბახია შუქთა მკრთალი მძივით,
და მის შუქში გახვეული მსუბუქ სიზმარივით
მოსჩანს მტკვარი და მეტეხი თეთრად მოელვარე...
ჯერ არასდროს არ შობილა ასე ნაზი მთვარე!
აქ ჩემს ახლოს მოხუცის ლანდს სძინავს მეფურ ძილით,
აქ მწუხარე სასაფლაოს ვარდით და გვირილით,
ეფინება ვარსკვლავების კრთომა მხიარული...
ბარათაშვილს აქ უყვარდა ობლად სიარული...
და მეც მოვკვდე სიმღერებში ტბის სევდიან გედად,
ოღონდ ვთქვა, თუ ღამემ სულში როგორ ჩაიხედა,
თუ სიზმარმა ვით შეისხა ციდან დამდე ფრთები,
და გაშალა ოცნებათა ლურჯი იალქნები;
თუ სიკვდილის სიახლოვე როგორ ასხვაფერებს
მომაკვდავი გედის ჰანგთა ვარდებს და ჩანჩქერებს,
თუ როგორ ვგრძნობ,
რომ სულისთვის, ამ ზღვამ რომ აღზარდა,
სიკვდილის გზა არრა არის ვარდისფერ გზის გარდა;
რომ ამ გზაზე ზღაპარია მგოსანთ სითამამე,
რომ არასდროს არ ყოფილა ... კითხვის გაგრძელება »

უსიყვარულოდ

უსიყვარულოდ
მზე არ სუფევს ცის კამარაზე,
სიო არ დაჰქრის, ტყე არ კრთება
სასიხარულოდ...
უსიყვარულოდ არ არსებობს
არც სილამაზე,
არც უკვდავება არ არსებობს
უსიყვარულოდ.
მაგრამ სულ სხვაა სიყვარული
უკანასკნელი,
როგორც ყვავილი შემოდგომის
ხშირად პირველს სჯობს,
იგი არ უხმობს ქარიშხლიან
უმიზნო ვნებებს,
არც ყმაწვილურ ჟინს, არც ველურ ხმებს
იგი არ უხმობს...
და შემოდგომის სიცივეში
ველად გაზრდილი,
ის გაზაფხულის ნაზ ყვავილებს
სულაც არა ჰგავს...
სიოს მაგივრად ქარიშხალი
ეალერსება
და ვნების ნაცვლად უხმო ალერსს
გარემოუცავს.
და ჭკნება, ჭკნება სიყვარული
უკანასკნელი,
ჭკნება მწუხარედ, ნაზად, მაგრამ
უსიხარულოდ.
და არ არსებობს ქვეყანაზე
თვით უკვდავება,
თვით უკვდავებაც არ არსებობს
უსიყვარულოდ!

ცეცხლიდან იშვა შენი ღირსება
და მხრებზე გაწევს ქარის სიმძიმე,
დილით ყვავილი გეალერსება,
ღამით ვარსკვლავი შემოგციმციმებს.


წელზე დუმილის ჯაჭვს შემოირტყამ
და შენი სევდა ისე დიდია,
გსურს რომ საკუთარ გულში მოიკლა,
ის რაც გინახავს, ან განგიცდია.

ტანი წვიმებით დაზაფრული გაქვს,
განმარტოებით დგახარ სრულებით
და დაგროვილი სევდა სულიდან
გეღვრება, როგორც ნაკადულები.

სულ რომ გვაქციო ზურგი ამაყად,
ან მოეფარო შორეთს ბინდიანს,
იმ დიდ ჭრილობას ვერსად დამარხავ,
მაგ მხრებზე ჯვარცმით რომ აგინთია.

ტანზე სამოსიც შემოგძარცვია,
მთაო გალავნად წამომართულო,
შენ ჟამმა,თითქოს ბერად გაგცია
და მძიმე აღთქმით დღემდე მარხულობ...

ძნელია ქვეყნად ვინმემ გაგრიყოს,
ფურცლებს შევყურებ უკვე წლებია,
ისეთი, ოღონდ ყალბი არ იყოს
ხშირად წერტილიც მომნატრებია.

მე ლექსი მხიბლავს თავის სიმცირით,
სიპატარავით უფრო მანცვიფრებს,
ხშირად ერთ სიტყვას მეტად მივტირი,
ვიდრე პოემას, ანდა მანიფესტს.

ცხოვრება რაა?!-უცებ გაგთელავს!
იმედი რაა?!-ისიც გაგწირავს!
იფრინა როგორც ციცინათელამ,
ჩემი სიცოცხლის ერთმა ნაწილმა.

უკვე გამაკრეს ძელზე სიტყვებმა,
უკვე წაიღეს სუნთქვა ბგერებმა,
ახლა უბრალო აზრიც მისხლტება,
ახლა პატარა სიოც მერევა.

რა ვარ, რა ვიყავ?!--ჩემი ხელები,
დაშვებულია, როგორც ნიჩბები,
მოჩვენებითი ბედნიერებით,
გაურკვეველი კითხვის ნიშნებით..

ხომ შეიძლება გულით გსურდეს და
ვერ შეიყვარო მაინც...
ხომ შეიძლება გინდოდეს გძულდეს,
ვერ შეიძულო მაინც...
ხომ შეიძლება ფრთები არ გესხას,
ცაში იფრინო მაინც...
ხომ შიძლება "ჩემი" არ გერქვას,
მაგრამ მიყვარდე მაინც...
ხომ შეიძლება ჩემთან არ იყო,
შენს სუნთქვას ვგრძნობდე მაინც...
ხომ შეიძლება გული გაიყოს
და ვსულდგმულობდე მაინც...
მაგრამ ოცნებას, მიწიერ სურვილს
და სიყვარულის მორევს
ვერ გაექცევი, თავს ვერ დააღწევ,
დიდი ტკივილი ესაა სწორედ...

მიჰქონდათ კუბო ეტლი ჩემი უკანასკნელი
რეკავდნენ ზარებს ხარხარებდა არარაობა
ვიღაცა ხსნიდა ჩაშავებულ აკლდამის კარებს
და ქარი ჩემი ადვოკატი ღმერთთან დაობდა

შავი სიკვდილი ცივ ტუჩებზე ვნებით მკოცნიდა
და მიხუტებდა როგორც სატრფო ხვევნა სიცილით
თმებს მიწეწავდა თვალებიდან სხივებს მაცლიდა
ვიყავით ორნი თეთრ კუბოში მე და სიკვდილი

ჩემს ირგვლივ იყო დანამული წამწამთა კვდომა
კუბოს ზევიდან ჩამესმოდა ქალის ტირილი
და ვერ გამეგო რატომ იყო ჩემს ირგვლივ გლოვა
ნუთუ დააკლდათ ამ ხალხს რამე ჩემი სიკვდილით

თქვენზე ოცნება მომძალებია,
მე შევიყვარე თქვენზე ფიქრები.
რომ მახარებენ, ეს ფიქრებია
და ამ ფიქრების მონა ვიქნები.
სუნთქვაა ჩემი ეგ თქვენი თმები,
მიმოფერილი ოქროსფერებით.
მინდა გეფეროთ, მოგეალერსოთ
ძლიერი, მაგრამ ნაზი ფერებით.
ჩემი სითბოა თქვენი ღიმილი,
სევდას რომ ხატავს ლამაზ ბაგეზე.
ბავშვური წყენა გადაგფენიათ
უზომოდ ნათელ, რძისფერ სახეზე.
თქვენი ცრემლები წვიმაა ჩემი.
ჩემი ზეცაა თვალები თქვენი.
ეგ თქვენი მზერა სილამაზეა
აუწერელი უთქმელი ენით.
თქვენდამი გრძნობა მიწაა ჩემი.
არა. არ ძალმიძს მე უმისობა.
თქვენს სიყვარულში დავიმარხები,
მივებარები მარადისობას.
გთხოვთ მაპატიოთ, გთხოვთ მომიტევოთ,
შემინდოთ რომ მწვავს ვნების ალები.
უკანასკნელად მოგეფერებით,
მერე ღრუბლებში დაგემალებით...

ფიქრში გახვეული ძლიერ მენატრები
ყველაფერს შენთან ერთად ყოფნა მირჩევნია...
შენ ვერ შეიღირსე ჩემი სიყვარული
მაგრამ არაუშავს მიპატიებია...
აღარც ძილი მინდა შენგან გადარეულს ... კითხვის გაგრძელება »

როდესმე ნეტა მოგნატრებივარ?
როდესმე მაინც თუ გყვარებივარ?
ნუთუ ეს გრძნობა სულ იყო ფარსი?
არა! სიყვარულს არ ადევს ფასი!
როდესმე ის დრო გაგხსენებია?
ჩემსავით ვინმე მოგფერებია?
ვინმეს თუ უთქვამს მსგავსი სიტყვები,
თუ გაუნდვია თავის ფიქრები?
როდესმე ნეტა მოგენატრები?
როდესმე ნეტა მოგეფერები?
ღამე მაინც თუ გაგითევია?
ვინმეზე ფიქრში დაგთენებია?
თვალიდან ცრემლი თუ წამოგსვლია,
ცრემლებში სევდა თუ გინახია?
ეს მონატრება შენ განგიცდია?
ან უიმედოდ თუ დაგიცდია?
მაშინ გაიგებ რაც გამიგია
და ამ გრძნობებით რაც განმიცდია.......
მოვა დრო... ღამე მოგენატრები,
ქუჩაში დღისით მოგელანდები,
შენც მოგაწვება გულზე დარდები
და ვერ გაფანტავს მაგ დარდს ვარდები.
ცრემლს დაინახავ!-მცოცავს ლოყაზე,
არ მესაუბრო იმ ძველ ნდობაზე....
მოვა საღამო და მოვა ღამე,
შენც ნახავ სევდით გავსებულ მთვარეს,
იმ მთვარის შუქზე დახუჭავ თვალებს
და მოიგონებ სანატრელ წამებს,
სანატრელ წამებს შეამკობ დარდით,
და ატირდება ეგ გულიც ნატვრით,
ნატვრით გაიგებ რა იყო ... კითხვის გაგრძელება »

ისევ მარტო როგორც ყოველთვის მივდივარ ბილიკზე
ვფიქრობ ხალხის ჩემს მიმართ მწარე ტირილზე
მარტო წავედი თან წავიგე ჩემი გრძნობები
მშვიდად მივდივარ რადგან ვიცი გემახსოვრები

არ მეშინია არც სიკვდილის და არც სიბნელის
არც კი ვიდარდებ იქ წასულს თუ მე ვინ მელის
მივდივარ ჩუმად თავდახრილი რაგაც საოცრად
ვინც კი მნახა მე მიმავალი ყველა გაოცდა

ყველა გაოცდა როცა მნახეს მშვიდად ვიყავი
უკვე ვხედავ როგორ იღება დიდი ცის კარი
შემოვტრიალდი გემშვიდობებით კარგად იყავით
აქ ვერ გამიგეთ ჩემი ადგილი ალბათ იქ არის

ბევრს გავახარებ ბევრიც ღამით ჩუმად იტირებს
ძველ ვაზაში ჩემი ვარდები ისევ ტივტივებს
ისიც გამხმარა დაჰკარგვია ნაზი ნაკვთებიი
მე მოვკვდი ვარდო შენ კი ნეტავ რატომ არ კვდები

ის სილამაზე რაც მე მქონდა გადმოგდებია
ჩუმად ვჩურჩულებ თიტქოს სიცოცხლე მომნატრებია
მინდა სიცოცხლე ძველი ტკივილი დამვიწყებია
მაგრამ წავედი უკან დაბრუნება მართლაც ძნელია

რამდენი დღე გაილია ფიქრით რომ შენ მოხვალ
გრძნობა ისევ აირია უნამუსო ხომ ხარ
როგორ გენდე და გაგანდე გითხარი რომ გყვარობ
შენ დძმაკაცთან მისულხარ ტრაბახობ და ამბობ

გითქვამს თურმე ცალმხრივია ეს ლამაზი გრძნობა
პირი რატომ გაგიღია სისულელეს ბოდავ
დაგავიწყდა რომ მიტხარი ცხოვრება ხარ ჩემი
შენს ძმაკაცთან გითქვამს თურმე არც კი გენატრები

მე ვერ ვხვდები ასე ძლიერ შენ რატომ დაეცი
მიდი ახლა ყველას თვალწინ პასუხი გამეცი
მიპასუხე რათ გამწირე რატომ დამაცირე
ეს კითხვები არ მასვენებს და ვერც მოვიცილე

ვერ მპასუხობ ჩემო კარგო რატომ ნეტა ხვდები
მგონი ისევ ეტრფი გრძნობას ისევ ემონები
შენი ხელით დაანგრიე გრძნობით სავსე კონა
სიყვარული უკვდავია შენ ხომ ასე გეგონა

იყო გოგონა და იყო ბიჩი
ღმერთმა საჩუქრად უბოძა ნიჭი
ეყვარებოდათ ერთურთი მუდამ
ბოროტ ხალხს მათი გაყრა კვლავ სურდათ

მათ ხომ იცოდნენ სიკვდილის გარდა
ვერვინ გაყრიდა ამ ორს გზის გაღმა
თუმცა სიკვდილი ეწვიათ მაშინ
როცა არ ელოდნენ და იყვნენ გზაში

მოტოციკლეტი გზას ღაფავს სწრაფად
თუმცა მუხრუჩმა უმტყუნა ამ წამს
ბიჭმა შენიშნა თუმცა ის დუმს
ნერვიულობა მისი არ სურს

მისცა გოგონას მან დინჯად შლემი
ამ საქციელით იგი მას შველის
ეჭვი არააქვს გოგონას იმის
სატრფოს ხმა რომ მას ბოლოჯერ ესმის

აი გათენდა დღე თითქოს ნათელი
და ყვლას აჩვენეს ახალი ამბები
მომხდარა ავარია იმ ქუჩის ბოლოს
და იქვე იპოვეს მტირალი გოგოც

რომელსაც დასდის ცრემლები ნელა
მას ეკარგება სიცოცხლის რწმენა
სატრფოს კვლავ ნახავს ამის ხომ სჯერა
სიყვარულისთვის ისწავლა ფრენა

შენ არ გეგონოს რომ ვიცინი გულს ეღიმება
ნაღვლიანი ვარ მაგრამ ამას სხვა ვერ მიხვდება
მეუბნებიან გაიცინეო სიცილი გიხდება
და მეც ვიცინი რადგან საქმეს ასე სჭირდება

ზოგჯერ ვფიქრობ სათამაშოდ ყოფნა ჯობია
რომ დარჭირდები ითამაშებენ გაერთობიან
თუ ცრემლი მოგდის არვინ მოგხედავს ასე მგონია
თოჯინა ტირის რაში ადარდებთ უგულო ჰგონიათ

უსულო საგნად მიმიჩნევენ გამრიყავს ხალხი
სოფლის მოსახვევში ჩემსავით მარტო ჩამოდის არხი
აეს მაწუხებს თუმცა ხმამაღლა სათქმელად არ ღირს
დღემდე მიკვირს ამდენი დარდი გულს როგორ არ ღრღნის

შენ არ იცი მე თუ როგორ მიყვარდი
ამ გულში ის გრძნობა მგონი გადარჩა
დავშორდეთო შენ გული მომიკალი
მაგრამ წყენა ჩემში უკვე არ დარჩა

მიყვარხარო მოხვედი და მითხარი
შევრიგდეთო ამ გრძნობების თანახმად
გიპასუხე მე რომ გრძნობით ვიწვოდი
შენ დასდევდი სხვა გოგოებს კვალდაკვალ

შენ მითხარი გული როგორ მოგილბო
დაგიჩოქებ მინდა იყო თამამად
იმ ტკივილმა ბევრი რამე მასწავლა
მაგ სიტყვების გამგონი მე აღარ ვარ

წადი ეხლა ისევ იმას უჩოქე
ეგ სიტყვები ვისაც გულზე მოხვდება
ძველ ტკივილმა ბევრი რამე მასწავლა
და შეცდომა მეტჯერ აღარ მოხდება

როცა ქალაქში ღამეა და ყველას სძინავს
როცა ირგვლივ არავინაა და მარტო ვზივარ
როცა თოვლი ნაზად ბარდნის ფხვიერ მიწას
შენზე ფიქრი შემიძლია მხოლოდ იმ წამს

სიყვარულის არ მეჯერეა მაგრამ ახლა
ეს უაზრო ფიქრი ჩემში უცბად გაქრა
დამიჯერეთ სიმართლეა რადგან მართლა
ეს გიჯური სიყვარული მეც გადამხდა

ცხოვრება ჩვენთვის მშვენიერია
ამას გავიგებთ როცა მოვკვდებით
მაგრამ მინდა რომ აზრი გავიგო
ასაკთან ერთად რატომ ვიცვლებით

დრო მიდის მიაქ ჩემი ფიქრები
აღარ დამისვა ჩვეული კითხვები
ასაკსაც მიაქვს შენი სიტყვები
გთხოვ დაუკვირდი ხვდები მჭირდები

ჩემს გულში სევდამ დაისადგურა
მომავლის იმედი გამინადგურა
დაიმახსოვრე ასე არ უნდა
შენი სიჩუმით სამყაროც დადუმდა

იქნება მითხრა სიტყვა რომელსაც
არმდენი ცლები ტყუილად შევწირე
ნუთუ ძნელია ამის წარმოთქმა
ძლიერ მიყვარხარ გთხოვ მაპატიე

როდესაც გიჭირს და ვერ უგებ მას
მიენდე ყოველთვის შენს მეგობარს
გაგიგებს გაგიხსნის გულისკენ გზას
და რჩევის სახით შენ მოგაწვდის აზრს

თუ ვინმემ გაგიგო გულის გზა გაგიღო
თუ რჩევა მოგცა მან სათადარიგო
ზოგჯერ ჯობია მადლი გაიღო
მეგობრის რჩევა შენ უნდა გაიგო

მაგრამ თუ მაინც მათ მახე დაგიგეს
მეგობრის გარდა შენ ვერავინ გაგიგებს
ვინც არ გენდობა არ გინდა გარიყე
მეგობრის რჩევით შენ ფიქრი დაიწყე

როდესაც გენდობა ენდობი მას
ვერავინ შეძრავს თქვენს ერთობას
იცოდე როდესაც უყურებ მას
მარტო არ გაივლი ეკლიან გზას

მოვა მწუხარება მოგიტანს სევდას
მოვა მონატრება შენს ტვალთან ცრემლად
მოვა ემოცია მაგ გულთან დარდით
მაშინ გაიხსენებ მეგობარს ნატვრიტ

მოვა მეგობარი გაანდობ ფიქრებს
მოვა და გეტყვის საოცარ სიტყვებს
მოვა დაგამშვიდებს ტან გულს გაგიხარებს
ნამდვილ მეგობრობას ვერავინ დაიბრალებს

მე ის ვარ ვინც სიყვარულში აწვალე
და ვიღაცა ბ.... ნაშაში გაცვალე
მომისმინე იცი ეხლა რას გეტყვი
ნამდვილად რომ ნაგვები ხართ კაცები

პატიებას ტყუილას ნუღარ ითხოვ
დრო მოვიდა იმისა რომ გაგკიცხონ
ჩემს შესახებ არაფერი არ მკითხო
შენი ბოდვა მოსაწონი არც იყო

არ მჭირდები თავსაც ნუღარ მაბეზრებ
შენს მომავალს ჩემში ნუღარ დაეძებ
გაიქეცი ნაშა გოგოს წაჰყევი
და ვიღაცის ტრა..... ქნევას აჰყევი

მოკლე კაბის მონად როგორ იქეცი
რომ იხილე შინრად გადაიქეცი
ჭკუათხელო უნამუსო კაცუნავ
მიდი გოგომ ხელი დაგიტკაცუნა

გააკეთე რასაც ის მოგახსენებს
აზროვნებას შენ ხომ ვეღარ ახერხებ
დაიბადო კაცად ალბათ გრეხიაა
ვიზიარებ ეს ხომ შენი ხვედრიააა

შემომხედავ და გაგეღიმება
უდარდელია იფიქრებ ამას
ერთი შეხედვით შენ ვერ მიხვდები
გულის სიღრმეში თუ რამე მზარავს

რადგან არ ვანდობ არავის ტკივილს
ვერ მიხვდებიან სული რად წივის
რომც გავუმხილო გავუხსნა გული
ის მაინც ცალკე დაიწყებს სიცილს

პასუხს ვერ მოსთხოვ რადგან ყველაფერს
იგი უყურებს ფერად ფერებში
მას არ ქონია რთული პრობლემა
და იხლართება ბავშურ ფიქრებში

ჯობია ნელა შეავლო თვალი
სასტიკ ცხოვრებას და შეეჩვიო
ვიდზრე ღრუბლიდან მტკიცე მიწაზე
ისე დაეცე ვერ შეამჩნიო

მაპატიე ვიცი აღარ გენატრები
გაილია ის გრღნობები ნაზი გრძნობა
იმ ყველაფრის ნაცვლად გულში ხინჯად დამრჩა
ამ ყვავილა ფოთლები და გირჩთა გროვა

როცა ხელში ავიგებ ყვავილთა ფოთლებს
მისი სუნი შევიგრძენი გული ვთრთოლავს
იმ ძველ გრზნობას ნაზ სიყვარულს გეფიცები
შენი კეთილდღეობისთვის ვიწყებ ლოცვას

მე მივდივარ შენ იცოცხლებ ჩემზე დიდხანს
და სხვის გულში ჩემს კუნჭულსში როცა მნახავ
მიხვდები რომ გული ისე აგარ ფეთქავს
შენ სხვა გიყვარს და შენც უკვე ვიღაც სხვა ხარ

ნეტა რა წვეთავს ნუთუ ცრემლია
ეჰ რატომ ტირი ბაგეც სველია
კლდესაც შეხედე ისიც კი ტირის
ტვალი შეავლე იმ მოხრილ ტირიფს

შენც ის იგრძენი რასაც ვგრძნობ ახლა
იცი რამდენი ტანჯვა გადამხდა
მაგრამ ცრემლი ხომ წმინდა წვეთია
და შენზე ფიქრშიც ჩამომწვეთია

სანთელს შეხედე ისც კი ტირის
რომ იღვენტება ან რატომ რისთვის
ნუთუ შენც ფიქრობ რომ მასაც უყვარს
თავდავიწყებით ყველგან და მუდამ

ნუთუ შეატყე როგორ გვგავს ხედავ
სიყვარულისთვის მიილტვის ყველგან
შენ ნუღა ტირი ნუღა ხარ კენტად
მოდი შევრიგდეთ და ვიყოთ ერთად

სადაც არ ვიყო მუდამ შენ რათ მენატრები
გზები გაგვეყო მაგრამ დამდევს შენი ლანდები
როცა დამტოვე ნეტავ მაშინ როგორ გადავრჩი
აღარ მიყვარხარ როცა მინდოდი მაშინ არ დარჩი
ისევ ვიხსენებ იმ დღეებს ლამაზ ალიონს
აღარ მინდა ჩემი ცხოვრება სევდამ არიოს
ჩემს გულში დარდმა ისევ დაისადგურა
შენმა სიკვდილმა მომავლის იმედი გამინადგურა
აღარ მინდა წარსულს ნუღარ მახსენებ
თორემ ამ ბაგეს ისევ ცრემლი ასველებს
რატომღაც მსურს რომ შენს ბაგეს შევხედო
ბოლოჯერ გაკოცო ლამაზ თუჩზე და აღარ შევეხო
ოხ ეს წარსული მძიმე იარად რატომ დამემჩნა
ან ეს ცხოვრება მე უსუსურს ნეტავ რას მერჩდა
აღარ მიყვარხარ და ეს ტკივილი გადავიტანე
აგარ გამახსენო გეხვეწები თორემ ვინანებ

დავდივარ ქუჩაში მარტო ეული
ამ ტკივილისგან გადარეული
ერთი ფიქრი მაქვს რატომღაც თავში
იქნებ ავდგე და გადავხტე წყალში

როცა გაიგებ იქნებ ინანო
და ეგ თვალებიც რომ დაინამო
რაგას მიშველი პატარავ მაშინ
როცა მინდოდი გამცვალე სხვაში

წახვედი მაგრამ ისევ ხარ ჩემთან
რადგან ეს გული მოგყვება ყველგან
მიყვარდი მაგრად ქარში თუ დარში
მაგრამ ოცნება დაიმსხვრა წამში

წამში დამთავრდა რაც მქონდა გრძნობად
სიყვარულისთვის მომიხდა ბრძოლა
ბრძოლა წავაგე დავმარცხდი ომში
შენი სიტყვები ჩამესმის ყურში

ოცნება რომელიც მე გულში მქონდა
თურმე ამასაც აზრი არ ქონდა
უშენოდ თავი ძნელად გამქონდა
რადგან ეს გული მხოლოდ შენ გქონდა

ისევ გავყვები ბნელ ქუჩებს ქარში
რომ შემეჩეხო რომ მომხვდე თვალში
რომ დაგინახო სულ სხვასთან გზაში
და რომ დავიწვა გრძნობებით წყალში

აი გათენდა დღე ასე მკაცრი
მგონი ბუნებაც მე მიდგას მხარში
ირგვლივ წვიმაა ქარბუქი ავი
მე გადავხტები ამ მდორე წყალში

რადგან დ ... კითხვის გაგრძელება »

მე არ გიცნობ მაგრამ მაინც მიყვარხარ
არც კი გკითხავ ვისი ხარ ან ვინა ხარ
მე უბრალოდ სულ შორიდან გიყურებ
შემიყვარდი და თავსაც არ ვიტყუებ
მე რატომღაც მომწონს შენი სიჩუმე
და თვალებით წარმოთქმული სიტყვები
დამიჯერე უსასრულოდ მიყვარხარ
და სიკვდილის დღემდე ასე ვიქნები
ისევ ვხედავ ამ ქუჩებს ავდარიანს
ისევ გნატრობ ყველაფერზე ძალიან
მიყვარხარ და ამის თქმას მე არ ვნანობ
კიდევ ჩვენზე ბევრ ოცნებეს გაგანდობ
მე შენ გეტყვი რაც აქამდე არ მითქვამს
არვიცი შენ ამას როგორ აღიქვამ
მაგრამ მაინც ბევრი ცრემლი დავღვარე
და ფიქრები ჩემი მე შენ გაგანდე
დაიბენი არ იცოდი რა გეთქვა
გულის დარდი ჩემთვის როგორ წაგერთვა
მაგრამ მაინც პირდაპირი პასუხით
ჩემი გული დაიპყარი ვარ სუსტი
და მე ამას წამითაც კი არ ვნანობ
ამდენი არ მიტანჯია ამაოდ
ჩვენ ხომ ახლა გულით ერთნი ვართ კარგო
სიყვარული არ მინდა რომ დავკარგო

შენ დაიბადე, იყავ ქართველი,
შენი თავის და ქვეყნის მმართველი,
დღეს ღმერთი იყოს შენი მფარველი,
შენი გმირობით შენ თქვი სათქმელი!

შენი მიწისთვის, შენი წყალისთვის,
შენი ქვეყნის და შენი თავისთვის,
შენ დაიღუპე გმირულად ველზე,
ვხედავ დიდ ტკივილს შენს დედის ცრემლზე!

მე ვხედავ ირგვლივ გმირებთა საფლავს,
რომელსაც ზეცით იესო ფარავთ,
საფლავის ირგვლივ გმირებთა მშობლებს,
თვალიდან ცრემლი, ცრემლი ცრემლს მოსდევს...

ცრემლი ტკივილის ეხება ბაგეს,
რომელიც დასდის ანგელოზს სახეს,
ეს არის ცოლი... ის ნაზი ქალი,
რომელმაც ტირილით მოიკლა თავი!

როცა იხილა სხეული მკვდარი,
რომელმაც შესწირა სამშობლოს თავი,
მან მიატოვა ცხოვრება მკაცრი,
და ვერ გაიგო შვილების ფასი!

რატომ აღმოჩნდა ცხოვრება ფარსი?
რამდენი გაწირა ამ გმირის მსგავსი?
ღმერთო... რად მიგყავს კეთილი ხალხი?
არა! ცხოვრების არ მესმის არსი...

შენ ღვარე ..., ოჯახმა ცრემლი,
შენი საფლავის ქვა არ ... კითხვის გაგრძელება »

ცოტა დრო რომ კიდევ მქონდეს
ალბათ გეტყვი მოდი
ეს ცხოვრება მტავრდებოდა
შენს სიყვარულს ვთმობდი

თითქოს სადღაც უკუნეთში
დავინახე შუქი
აირია ყველაფერი
და ცხოვრება გახდა მუქი

მე ნელ ნელა ვამთავრებდი
სიცოცხლის ამ გზას
შენ კი გამიუცხოვრი
და დაემსგავსე ქარს

მოხვიდოდი შენ უეცრად
მევლებოდი თავს
და მეც ხშირად გიხსენებდი
შევყურევბდი გზას

მაგრამ ჩემდა სამწუხაროდ
ილეოდა დრო
და შენნთვის რომ დამეძახა
აგარ მქონდა შნო

ისევ ცუდი ფიქრი დამსდევს ავიკიდე ბნელი ზრახვა
ისევ მინდა ვიქცე ლანდად ამ ცრემლების გამოსახვა
ისევ მინდა ბნელ ქუჩებში ხეტიალით გაქრეს დარდი
რავქნა ჩემდა უნებურად მე უსაზგვროდ შემიყვარდი

ზოგჯერ მინდა გავქრე ნისლში გავიფანტო მე ლურჯ ცაზე
იცი ადრე ფიცი დავდე რომ არასდროს გაგცვლი სხვაზე
მაგრამ რატომ ნეტავ რატომ ჩევნ გვაშორებს ეს მანძილი
სწორედ ეს ვერ ამოვხსენი და გონს მირევს მე აჩრდილი

რა სურს ჩემგან რად არ მტოვებს შავებში ჩაცმული ქალი
სულ რაღაცას ჩამჩურჩულებს და ფიქრებიც მომდის ავი
ისევ მინდა ბნელ ქუჩებში ხეტიალით გაქრეს დარდი
თუმცა ჩემდა უნებურად სიგიჯემდე შემიყვარდი

მესაფლავე, შენ ამბობ, რომ ქვეყანაზე ვინც კი კვდება,
იმ წუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება?
ეჰ, არ მჯერა მე ეგ რაღაც... მომაბეზრე კიდეც თავი;
და შეწყვიტე, თუ ღმერთი გწამს, ეგ დაცინვა გულსაკლავი.
ვარდის თვეა, მაისია, ნორჩ ბალახებს სიო არხევს,
ხეებს ყვავილთ თეთრი გუნდი, როგორც თოვლი, ისე აწევს,
მზე ნარნარი სხივებს აფრქვევს და სითბოში მთა-ბარს ახვევს.
ყვავილებით მოქარგულა არემარე მომხიბლავი.

მოყევი სიტყვებით მოყევი ფრაზებით
მოყევი უჩუმრად მალული აზრებით
აიღე ფურცელი გაავლე ხაზები
რაიყო თამამად კიარ გიბრაზდები

დახატე ის რასაც შენ გული გკარნახობს
დამალე ფურცელი უცხომ რომ არ ნახოს
რაიცი რას იტყვის იქნებ ვერ გაიგოს
იქნებ მოეწონოს და თანაც წაიღოს

აიღე ფურცელი და გულთან დამალე
ამ სიტყვებს ნუ ელი იჩქარე თან მალე
რომ მნახავ უჩუმრად უსიტყვოდ მომეცი
ნუ მეტყვი ახლავე პასუხი გამეცი

მაცადე გავიგო ჩემს გულში გავივლო
გრდზნობები რომელიც ფურცელზე დახატე
მაგრამ შენ გულმა უჩუმრად გაგიგო
და გიტხრა გრდზნობები სათუთად დამალე