მთვარემ მოქსოვა მზის თეთრი კაბა.
ღამემ კი შობა დღის ჭრელი ფარდა,
დრომ დამათოვა სევდად ფიქრები,
ზღვამ დამიტოვა ლურჯი ზვინები,
სიტყვების ქარმა რითმით მასველა,
ყვითელ წვიმებმა მუზად დამსეტყვა,
სულის რაშმა კი მოვერცხლილ მთებზე
სისხლით გათელილ ვნებას მადარა ...
და ვეძებ ჩემში დავრდომილ პოეტს,
და ვეძებ ჩემში დაჭრილ მონასაც,
მაგრამ გაზაფხულს თუ კი მოგიყვან,
გთხოვ, სიყვარულს მე ნუღარ მომკითხავ.
|
