გარეთ წვიმს,წვიმა ეფერება ფოთლებს ნამიანს
ზეციდან დაბლა ერეკება წვეთთა არმიას
წვიმის წვეთივით ეს ცხოვრება ერთი წამია
გარეთ წვიმს,წვიმის ციდა წვეთებს დარდი არ მიაქვთ...

წვიმის წვეთები გუბეეში ხაზავენ რკალებს
მე ველი მაგრამ არვინ აღებს ოთახის კარებს
წვეთების წკაპუნს მოვუსმენ და დავხუჭავ თვალებს
წვიმასთან ერთად გავათენებ უძილო ღამეს...

ქაღალდის გემი დიდ გუბეში ამაყად ცურავს
...მიწას კი თავზე შავი მანდილი ხურავს
მეკი ფანჯრიდან თვალს ვადევნებ ღამის ამ სურათს
სიამოვნებით gავიდოდი წვიმაში სულაც

სიამოვნებით გავყვებოდი ღამის სველ ქუჩებს
სიამოვნებით შევუშვერდი ცივ წვიმას ტუჩებს
ღამეს ხომ წვიმა მარტოობის სეგრძნებას უვსებს
და ჩემს ტკივილსაც მხოლოდ წვიმა თუ გააყუჩებს....

თუ კი ოდესმე მოგენატრები,
და თუ ოდესმე თავს მარტოდ იგრძნობ,
მე მოვალ შენთან ჩქარი ნაბიჯით,
გრძნობით ავსებულ სითბოს გაგიყოფ,

ცხელ ცრემლებს მოგწმენდ ლურჯი თვალიდან,
პატარა ხელებს ნაზად გაგითბობ,
შუბლზე გაკოცებ როგორც პატარას,
ჩაგეხუტები და გულს გაგილღობ..

არ გიყვარვარო! – ვეღარ მეტყვი ცილისწამებით,
თავადაც ხედავ, საკუთარ თავს მტრად რომ ვექეცი,
რომ შენზე ფიქრში თენებით და შემოღამებით
ჩემსავე სხეულს სუნთქვასავით გამოვექეცი.
ვერ მეტყვი, რომ შენს მოძულესთან დავალ მოყვრებით,
რომ შენს მოშურნეს თვალთმაქცური ჟინით ვხლებივარ,
რომ მორჩილების კვნესითა და ამოოხრებით
შენს სისასტიკეს ერთხელ მაინც შევბრძოლებივარ.
ვერ მეტყვი – თითქოს საკუთარ თავს ვუმზერ პატივით,
რომ შენს სამსახურს არ მივიჩნევ მე ჩემს ღირსებად,
რომ შენი მზერა არ მიზიდავს ანდამატივით
და სიყვარული გადამექცა გასაძლისებად.
მაგრამ შენ გიყვარს ის, ვინც ცხადად ხედავს შენს ცოდვებს,
მე კი სიბრმავე ბედისწერის სასჯელად მომდევს.

განვედ სატანავ! რადგანაც კეთილს აეკიდა შენი ზმანება,
შორით მოხიბლულს სინატიფე მე მეზმანება.
დაე, დამდაგოს მწუხარების ცივმა ცრემლებმა
და მომაქციონ მარწუხებში შენმა ხელებმა!

მე ვეღარაფერს ვერ მოგიძღვნი ჩემი გულიდან,
რადგან ეს სიტყვაც დავისესხე გაზაფხულიდან,
როგორც საუნჯე გაძარცვული დავრჩი სავანე
და ...მიწის შუაგულში მარტო ვდგავარ მე.

როცა იცვლება ბუნებრივი პალიტრა ფერთა,
მაშინ ინთება კაეშანი გარდასულ დღეთა,
სული მძვინვარე სისპეტაკეს შენს გვერდით კარგავს,
მე შენი სახით დამონებულს არარა მჩაგრავს.

როგორც საუნჯე გაძარცვული დავრჩი სავანე
და ...მიწის შუაგულში აღარ ვდგავარ მე.

არ გამიმართლა ცხოვრებაში, გავჩნდი და ვკვდები.
ხან ფრთები მადგას ანგელოზის, ხან კიდევ რქები,
ყურს აღარ ვუგდებ რას ამბობენ ამაზე სხვები,
მე ხომ ისედაც სულ ყველაფერს ნელ-ნელა ვხვდები.

მიექანება ცხოვრება ჩემი სიზმრისკენ თითქოს
და ეს სიზმარივიცი, სულაც არ არის კარგი,
ცუდი ძაფებით შევიკერე სულის სამოსი,
ხასიათისაც ალბათ ცუდი ავიღე თარგი.

დანაცრებულა გულში ცეცხლი მომდევნო წამის,
გარეთ კი ჩუმად სილამაზე, ყვავილი ყვავის,
ბევრჯერ ვეცადე აღმედგინა ჩემს სულში ბზარი
როცა მესმოდა როგორ რეკდა ტაძარში ზარი.

უგნურებაა იმისი თქმა რასაც განვიცდი,
მაგრამ ვერ ვუძლებ მე და გტოვებთ, ვტოვებ ცხოვრებას.
ადამიანი მაშინ კვდება, როცა ატყუებს
თან სხვას კი არა, თვით საკუთარ გულს და გონებას.

ს იმ ადამიანს გაუმარჯოს<
ვისი ცხოვრების გზა შვეულია<
ვისაც არასოდეს გაუმართლა
მაინც სიხარული შეუძლია .
ვისაც იმედები პურად ჰყოფნის
ვინც ამ ქვეყანაზე ეულია
ვისაც სიყვარულით უარყოფილს
სხვისი სიყვარული შეუძლია
ეს იმ ადამიანს გაუმარჯოს
ვისა ცხოვრების გზაც მწუხარეა
ვისაც არასოდეს ეღიმება
სხვისი ღიმილი კი უხარია
ვისაც შეუძლია ატირება
მზით და სიკეთით მდიდარია
დიდი შეცდომების პატიება
ვისაც ერთსულოვნად შეუძლია .