მდუმარებით შემოსილი შეღამების ქმნარი
ქროლვით იწვევს ცისფერ ლანდებს და ხეებში აქსოვს...
ასე ჩუმი, ასე ნაზი ჯერ ცა მე არ მახსოვს!
მთვარე თითქოს ზამბახია შუქთა მკრთალი მძივით,
და მის შუქში გახვეული მსუბუქ სიზმარივით
მოსჩანს მტკვარი და მეტეხი თეთრად მოელვარე...
ჯერ არასდროს არ შობილა ასე ნაზი მთვარე!
აქ ჩემს ახლოს მოხუცის ლანდს სძინავს მეფურ ძილით,
აქ მწუხარე სასაფლაოს ვარდით და გვირილით,
ეფინება ვარსკვლავების კრთომა მხიარული...
ბარათაშვილს აქ უყვარდა ობლად სიარული...
და მეც მოვკვდე სიმღერებში ტბის სევდიან გედად,
ოღონდ ვთქვა, თუ ღამემ სულში როგორ ჩაიხედა,
თუ სიზმარმა ვით შეისხა ციდან დამდე ფრთები,
და გაშალა ოცნებათა ლურჯი იალქნები;
თუ სიკვდილის სიახლოვე როგორ ასხვაფერებს
მომაკვდავი გედის ჰანგთა ვარდებს და ჩანჩქერებს,
თუ როგორ ვგრძნობ,
რომ სულისთვის, ამ ზღვამ რომ აღზარდა,
სიკვდილის გზა არრა არის ვარდისფერ გზის გარდა;
რომ ამ გზაზე ზღაპარია მგოსანთ სითამამე,
რომ არასდროს არ ყოფილა ასე ჩუმი ღამე.
რომ, აჩრდილნო, ... კითხვის გაგრძელება »

"ევამ უთხრა ადამს: უჩემოდ იქნებოდი უფრო ძლიერი ან უფრო ლაღი
თქვი რა გაგიხდა ის ერთი ნეკნი
ნუთუ ესოდენ დიდი მსხვერპლია,
ხომ გავურბოდით ერთად ქარიშხალს
დღეს რატომ მესვრი სიტყვას ეკლიანს
მარტოობაში შვეებას ხომ გვრიდი,
ხომ გიქარვებდი ფიქრებს სევდიანს
ერთად სიცოცხლე, ერთად სიკვდილი
უფლის განგებით ჩვენი ბედია,
და არც არასდროს და არც არასდროს
მე უშენობა არ მინატრია,
ამგვარი ფიქრიც კი უდიდესი
მკრეხელობაა და ღალატია.
მე არ ვიცვლებოდი
საუკუნენი ისე მიქროდნენ, ვერც კი ვამჩნევდით
ვიცვლიდი სახელს, ზნისა სახეს,
და იზრდებოდნენ ჩვენი ბავშვები,
ხან მიწურ ქოხში გითბობდი ვახშამს
გელოდი როგორც, ცოლი მორჩილი,
ხან სასახლეში გიწვევდი, რაინდს რომ
შემებორკე ტრფობის ბორკილით
ხან გეკუთვნოდი სულით ხორცამდე,
ხან ვიყავ შენი უარმყოფელი,
და გადიოდა ასე ტკბილ-მწარე წუთივით მოკლე წუთისოფელი.
და თუ ვცოდავდი
ვცოდავდი შენთან, ზოგჯერ შენს გამო,
ზოგჯერ კი შენთვის
მანკიერება ჩემი ყოველი, შენს პირველ ც ... კითხვის გაგრძელება »

სული ქებული, ვნებული,
მაგრამ მაღალი, ღმერთებთან მჯდომი,
პატრიოტების მომაქვს კრებული,
მშობელ ქვეყნისთვის ყოფილა ომი!!!

დაბადებიდან იწყება კვდომა,
მაგრამ აქა ვართ, აქა ვიქნებით,
სიკვდილის შემდეგ მკვდრეთით აღდგომა
არის იხსენო ხალხთა წიგნებით...

არ არის მკვდარი, ვინც მოკვდა ჩვენთვის,
ქვეყნის სიცოცხლე აცოცხლებს მასაც,
ჩვენი გოდება მათ საფლავთ ერთვის,
თუმც დაჰყურებენ ღიმილით ქვასაც...

გამახსენდება ...ს აპრილი,
ამაღლებულებს ავუნთებ სანთელს,
გამახსენდება ყველა დაჭრილი
და ვადღეგრძელებ აწ უკვე ჯანმრთელს!!!

ახლა კი ლაღად ფრთებგაშლილ არწივს,
ვაჟასეული ხოტბა რომ ესმის,
დამშვიდებული დედიკო აკვანს რომ არწევს,
თავისუფლების ტოტია ფესვის...

მაგრამ ვინ ჰხედავს ამ საქმეს დიადს,
...ს წვეთებმა ტყუილად იდინეს?
მე მეტირება ამაღამ, ზვიად,
დღეს ქართველიც კი საფლავს გიგინებს...

ბრძოლის სიმღერა რომ ემღერება
და სურს გასწიროს ჩვილს ს ... კითხვის გაგრძელება »