წუხელ დამესიზმრე შავი ტანსაცმელით...
უხდებათ... ცრემლები კუბოსთან ყვავილებს...
უკან აკრეფილი თმებით – გასაშლელით
გიხდება... როდესაც შენ ტირილს აპირებ...
.
იცი? - ეს სიზმარი ჯერ არ ამხდენია,
თითზე შემრჩენია ფეფრფლი სიგარეტის...
გარეთ დაქანცული იდგა გამთენია
შუბლზე მიბჯენილი ნამგალა მთვარეთი
.
მგონი გაიხსენე შენ უკვე ის დრო და
სიცხით გათანგულის ჩახსნილი საკინძე...
გულაღმა ვეგდე და არავინ მინდოდა
შენ კი დაბზარული გული დამაფიცე
.
რომ არ დავხუჭავდი თვალებს არგახელით
არ შეგატოვებდი დროს განმარტოებით...
შენ რომ არ ჩაგეცვა შავი ტანსაცმელი -
მე დავრჩი... და შენ კი წახვედი... დროებით...
.
მძევლად დაუტოვე სახეს განშორება
როგორც გაფითრებულ გვამების ვიზაჟი...
იცი? – სიყვარულიც მალე აშმორდება
თუკი არ გაყინე... ან ჩადე მიწაში!
.
წუხელ კი... კუბო იდო ოთხად მოკეცილი
და მასში ხელები მეცნო გაცილებით...
თითებიც ვიცანი გულთან მოკრეფილი
ნერვიულობისგან დაჭმული ფრჩხილებით
.
... კითხვის გაგრძელება »